لطفاً این هشدار را جدی بگیرید. ساخت همزمان ۹۰ سد بزرگ مخزنی در کشوری که هنوز نمی داند یا نمی تواند از آب ذخیره شده در پشت ۹۳ سد بزرگ مخزنی خود به درستی و با راندمانی ۵۰ درصدی بهره برداری کند، نه تنها افتخاری ندارد، بلکه در خوش بینانه ترین حالت، عملی نابخردانه است. هرچند نگارنده ایمان دارد که نسل آینده از این اقدام با عنوان عملی نابخشودنی یاد خواهد کرد.

چگونه است در کشوری که صاحب یکی از بالاترین نرخ های فرسایش و جابه جایی خاک است، سدسازی در اولویت قرار می گیرد؟، آیا نباید نخست اولویت را به اقدامات آبخیزداری و اصلاح مراتع، به ویژه در کوهستان ها و دامنه های پرشیب و مستعد بدهیم؟

چگونه است که بر طبل سدسازی می کوبیم، در حالی که نرخ فرسایش در دیم زارهای ما به بالای ۱۰۰ تن در هکتار رسیده است. آیا نباید در گام اول بکوشیم تولید در واحد سطح را ارتقا دهیم؟

چگونه است که وقتی همه می دانند راندمان آبیاری در بخش کشاورزی چیزی در حدود ۳۰ درصد است، به جای کمک نرم افزاری و سخت افزاری به این بخش، ثروت مملکت را در مسیر ذخیره سازی آبی به هدر می دهیم که نمی توانیم به درستی آن را به ماده خشک تبدیل کنیم؟

چرا نباید ابتدا برای کاهش ضایعات غذایی چاره اندیشی کنیم و نرخ آن را از ۱۵ درصد کنونی به کمتر از پنج درصد برسانیم و بعد به فکر احداث سدهای بیشتر برآییم.لطفاً یک نفر و فقط یک نفر به من پاسخ دهد که چرا با وجود آنکه قرار بود تا پایان برنامه نخست پنج ساله کشور، بیش از ۳ میلیون هکتار از اراضی کشاورزی به سامانه های آبیاری تحت فشار مجهز شود، تا امروز این رقم حتی به ۷۰۰ هزار هکتار هم نرسیده است، یعنی حتی نیمی از اهداف یک برنامه پنج ساله را در طول ۲۰ سال هم نتوانستیم محقق سازیم.

یک نفر به من پاسخ دهد تاکنون چند درصد از کانال های آبیاری پشت همین سدهای ساخته شده، به بهره برداری رسیده و اگر نرسیده، چرا به جای اختصاص بودجه برای تکمیل شبکه های آبیاری موجود - که با روند کنونی ۷۰ سال زمان برای تکمیل آن مورد نیاز است - باز هم با افتخار از ساختن سدهای جدید سخن می رانیم؟ جنابان آقایان مسوول واحدهای رنگارنگ نظارتی کشور، چرا هیچ اقدامی نمی کنید؟ باور کنید مصداق بارز حیف و میل بیت المال همین عدم توازن در اختصاص بودجه به بخش های مرتبط وابسته به مدیریت سرزمین در کشور است. مگر ما همه در یک مملکت زندگی نمی کنیم؟ پس چرا همچنان بخشی می نگریم و جزیره یی فکر می کنیم و شخصی عمل می کنیم. کجا رفت منافع ملی که همه باید در پای آن بایستیم؟،

به پرسش نخستین این یادداشت بازگردیم، آیا سزاوار است که همزمان و با افتخار از ساخت ۹۰ سد بزرگ مخزنی دفاع کنیم؟

محمد درویش