«اگر فشارهای امنیتی نبود ما به یك میلیون امضا رسیده بودیم» این جمله جدیدترین ادعای زنی است كه خود را حامی حقوق بشر و مدافع حقوق زنان در ایران می داند و از فعالین اصلی طرح جمع آوری یك میلیون امضا جهت آنچه كه وصول به حقوق مدنی و آزادی های زنان در ایران ادعا شده است، می باشد.

از آغاز طرح اجرای «كمپین یك میلیون امضا» نزدیك به دو سال می گذرد و در حالی كه عوامل راه اندازی و اجرایی این طرح با محاسبه این كه قریب به نیمی از جمعیت كشور را زنان تشكیل می دهند و برای موفقیت در این پروژه تنها امضای سه درصد زنان كل كشور راهگشا می باشد و بر همین مبنا حداكثر دو سال را برای موفقیت خویش در این زمینه و جمع آوری یك میلیون امضا پیش بینی نموده بودند، آنچه هم اكنون و با گذشت این بازه زمانی می تواند مورد بررسی قرار گیرد بررسی میزان موفقیت یا عدم موفقیت عاملان این طرح است. اهمیت این موضوع آنگاه بیشتر مشخص می شود كه به تمركز علی الدوام پایگاه ها و رسانه های خبری ضدانقلاب و بیگانه بر این پروژه به عنوان «جرقه ای بزرگ در راستای تحقق حقوق عالی و مدنی زنان در ایران!» توجه كنیم.

بنابر ادعاهای فعالین راه اندازی این طرح، هدف از این پروژه جمع آوری دست كم یك میلیون امضا در حمایت از «رفع تبعیض ها علیه زنان» است و زمان این كار نیز بلندمدت است یعنی مقید به زمان محدود و مشخصی نبوده و تا رسیدن به حد نصاب (جمع آوری یك میلیون امضا) ادامه خواهد یافت.

اما هم اكنون و با توجه به گذر زمان از آغاز طرح مذكور، این زن، از فعالین و حامیان اجرای كمپین، یك میلیون امضای عدم موفقیت آن را وجود فشارهای امنیتی ارزیابی می كند. وی معتقد است اگر فشارهای امنیتی و فضای بسته ایجاد شده نبود این طرح هم اكنون به سرانجام رسیده بود.اما در همین زمینه نسرین سلطانخواه، از فعالین عرصه سیاسی زنان در كشور می گوید: عدم موفقیت در هر كاری طبیعتاً زمینه ساز توجیه برای شكست در آن زمینه خواهد بود. شكست چنین طرحی از همان آغاز قابل پیش بینی بود چرا كه اساساً چنین ادعاهایی با واقعیات امروز جامعه ما تطابقی ندارد و عدم وجود پایگاه های داخلی در میان زنان ما نسبت به چنین اقداماتی موجب شكست و ناكامی آنها می باشد. سلطانخواه معتقد است: به نظر می رسد بیش از هر چیز هدف از چنین اقداماتی جلب توجه و تأمین خوراك رسانه های بیگانه می باشد چرا كه اصولاً بعد از انقلاب اسلامی نگاه جامعه ایرانی به زنان بسیار تعالی یافته و نگاه ارزش محور به همراه در نظر گرفتن جایگاه انسانی زنان برخلاف دیدگاه های رایج غربی و شرقی در سراسر جهان جایگزین گشته است.همچنین علی رغم توجیه شكست طرح جمع آوری امضا و ارتباط دادن آن با آنچه «برخوردهای امنیتی» نامیده شده است، گزارش های خبرنگار «ایران» حاكی است كه عوامل اجرای این طرح علاوه بر فعالیت و تبلیغات بی سابقه و گسترده در فضای وب، آزادانه به تشدید فعالیت خویش در فضاهای عمومی از جمله دانشگاه ها مشغول هستند. پخش گسترده تبلیغات مكتوب تحت عنوان بیانیه های گوناگون، نشریات دانشجویی جزوه بسیاری از دانشگاه های بزرگ كشور از جمله تهران، صنعتی شریف، امیركبیر و... به همراه تجمعات متعدد گروه های مذكور به بهانه های مختلف از دیگر فعالیت های آزاد عوامل این طرح به شمار می آید.

گفتنی است پس از تصویب لایحه كنوانسیون رفع كلیه اشكال تبعیض علیه زنان در مجلس ششم كه از سوی مشاور رئیس جمهور سابق در امور زنان به مجلس ارائه گشته بود و البته در نهایت شورای نگهبان مغایرت قانون فوق با شرع را اعلام نمود، این قبیل تحركات سیاسی كه مبتنی بر هدف فعال سازی بدنه اجتماعی بود نمود بیشتری یافته اند. این نكته ای است كه سلطانخواه نیز بدان اشاره می كند و معتقد است كه« سوءمدیریت های گذشته بدون شك در گسترش چنین فعالیت هایی بی تأثیر نبوده، هرچند با روی كار آمدن دولت نهم روند تكریم اسلامی و نگاه ارزش محور به زنان جایگاه خویش را مجدداً بازیافته اما تا رسیدن به جایگاه متبوع و اسلامی در این زمینه باید تلاش بیشتر به همراه اطلاع رسانی گسترده صورت گیرد.»

امیرحسین ثابتی