بسیاری از ما هرگاه چیزی را از دست می دهیم به ارزش آن پی می بریم و آنگاه است كه زندگی عادی ما با قدرشناسی بیشتری همراه می شود و چیزهایی كه گاهی ارزشی برای آن قایل نمی شدیم؛ مانند خنده، گریه، دوستی، چهار فصل خدا خصوصا بهار، خانواده، افراد مورد علاقه و خانه، مهمتر و استثنایی تر از قبل به نظر می رسند و روزهای زندگی مانند هدیه خداوندی و واقعه ای به یادماندنی جلوه می كنند. واقعا بیش از این چه می خواهیم.
پس وقتی از واكنش خود نسبت به اخبار ناگوار اطمینان داریم ( همان گونه كه افراد پیش از ما داشتند) چه لزومی دارد برای قدردانی از زندگی منتظر وقوع وقایع بد باشیم؟ چرا از همین حالا قدرشناس زندگی خود نباشیم؟ زندگی به خودی خود امری شگفت انگیز است و ما از بودن خود واقعا باید شكرگزار باشیم. بسیاری از دیدگاه های ما، بالقوه از یادآوری كوتاهی و بی دوامی زندگی و گذر سریع امور نشات می گیرند. لحظه ای تصور می كنید كه زندگی جاودان است و لحظه ای بعد پی به اشتباه خود می برید؛ یك روز از پیاده روی روزانه خود لذت می برید و روز دیگر به دلیل وقوع تصادفی این امر غیرممكن می گردد؛ یك روز خانه ای دارید ولی روز دیگر طعمه آتش می شود. حتما نكته را دریافتید. مسلما دو طریق مشخص نگرش به این زندگی غیرقابل اطمینان و بی دوام وجود دارد. یكی احساس شكست و ترس از تغییرات ناگزیر كه تغییرات دردناك را نیز شامل می شود و طریق دوم كه دیدی مثبت است و این كه بی دوامی و غیرقابل اطمینان بودن زندگی را عاملی برای سپاسگزاری بدانید.
ما با خانه خود بسیار آشنا بوده و وقت زیادی را در آن صرف می كنیم، به همین دلیل بها ندادن به خانواده، دارایی ها، محیط زندگی، تنهایی، امنیت، راحتی و سایر امكاناتی كه منزل برای ما فراهم نموده، آسان است و به همین دلیل دشوار به نظر می رسد كه همیشه به خود یادآوری كنیم كه از داشتن یكخانه هرچند كوچك، چقدر خوشحال هستیم. ما نیاز به وقتی ( شاید چند دقیقه ای) برای تفكر و در صورت امكان بیان حق شناسی خود از نقش مهمی كه خانه در زندگی ما ایفا می كند، داریم. به جای آن كه پس از شنیدن اخبار ناگوار، ارمغان زندگی را مغتنم شماریم، از هم اكنون آن را جزو لازم و مكمل زندگی خود بدانیم تجربه ای شادتر از همیشه در زندگی و خانه خود خواهیم داشت و بی تردید بیش از حد تصور خود، سپاسگزار می شویم.