«ای کاش» کلمه‌ای است که معمولاً ما انسان‌ها تو زندگیمون زیاد به کار برده یا می‌بریم.
در شرایط مختلف ناخودآگاه این کلمه بر زبانمان جاری می‌شود. آنچه در تمام موارد از به‌کاربردن این کلمه یا شنیدن آن احساس می‌کنیم نوعی حسرت و افسوس و پشیمانی پنهان است.
این کلمه نشان می‌دهد که ما بعضی وقت‌ها می‌توانستیم انتخاب‌های خوبی داشته باشیم ولی خودمان نخواسته‌ایم یا ندانسته‌ایم. آنچه مهم است این است که برای هر دو حالتش راه حل وجود دارد آنجا که نخواسته‌ایم باید بیشتر تمرین کنیم، اراده و عزممان را جزم کنیم تا بتوانیم با این مشکل مبارزه کنیم. به خواسته‌هایمان جهت بدهیم، بلندهمتی را یاد بگیریم و خواسته‌هایمان را اولویت‌بندی کنیم تا پس از این‌که چیزی را خواستیم یا نخواستیم «ای کاش» حسرت‌بار نگوئیم. اما برای موقعیت‌هایی که ندانسته‌ایم چه انتخابی خوب یا بد است، باید از عقل خودمان و دیگران بهره بگیریم تا درست و به‌جا انتخاب کنیم.
«انتخاب رفیق» در زندگی یکی از همان انتخابی‌هایی است که اگر دقت نکنیم دیر یا زود، در نیمه راه یا در پایانش به همین اظهار افسوس خواهیم رسید. در روز قیامت از همه‌ی فریب‌خورده‌های شیطان این جمله شنیده می‌شود که «ای کاش» با پیامبر خدا همراه بودیم و «ای کاش» با فلانی دوست نشده بودیم.


نویسنده : پیام شعبانی