گیاهی است یك ساله سبز، ظاهراً بی كرك با ارتفاع ۷۰-۳۰ سانتی متر یا بیشتر، ساقه ایستاده، منفرد یا از قاعده منشعب با شاخه های ایستاده، برخاسته، طویل و پوشیده از برگ های متراكم غالباً ساده یا كمی منشعب، پهنك پهن دراز، سرنیزه ای، در قاعده پخ با دندانه های بزرگ كند و دندانه های اره ای كنگره ای در بخش گلدار براكته ای شكل گل به رنگ صورتی، سفید، آبی، بنفش، نسبتاً بزرگ، مجتمع در توده های مجزا در طول گل آذینی نسبتاً بلند، كاسه كمی كرك پوش، دو لبه، لب بالایی آن تخم مرغی و منتهی به دندانه های درفشی، لب پایینی دارای دندانه پهن دراز و در انتها سر نیزه ای- درفشی است. سر شاخه های گلدار گیاه مورد استفاده دارویی واقع می گردند، پودر آن طعم تند و بوی معطر و بسیار خوشبویی دارد. بهترین زمان جمع آوری گیاه موقع گلدهی آن است كه اوایل خرداد تا اوایل تیرماه جهت این كار توصیه می گردد. از مهمترین مواد موثر آن روغن فرار است. اندام هوایی خشك شده گیاه حداقل دارای ۱/۰ درصد اسانس است. به صورت خوراكی به عنوان آرامبخش و اشتهاآور و به صورت موضعی در درمان التهابات پوستی مورد استفاده قرار می گیرد. اسانس آن اثر ضدباكتریایی دارد. در طب گذشته از آن به عنوان داروی آرامبخش و ضدنفخ استفاده می كرده اند. از این گیاه فرآورده ای در بازار دارویی وجود ندارد، باید دور از نور مستقیم و در ظروف سربسته غیرپلاستیكی نگهداری شود. به علت دارا بودن اسانس دارای خاصیت ضداسپاسم و همچنین به علت دارا بودن ژراینول خاصیت ضدمیكروبی خوبی دارا است.

سحر شهنازی