وزنامه‌نگاری آنلاین به عنوان گزارشی از واقعیت‌های تعمیم داده شده از طریق اینترنت‌، تعریف می شود.استیویلوینگتن steve yelvington در وب سایت موسسه پوینتر در مورد‌"ناندو" نوشت‌:

ناندو ابتدا سایت خبری-حرفه‌ای ‌"wordwide" را بازگشایی كرد؛خیلی قبل از cnn ناندو در اوایل دهه ۱۹۹۰ به "nando land " سرزمین ناندو‌، تبدیل شد. بسیاری از سازمان های خبری از جمله سازمان خبری آنلاین در درون سایر رسانه ها مستقر می‌شوند.

اما استفاده از اخبار رسانه‌ها در این نوع سازمان ها از راه های گوناگون صورت می‌گیرد. برخی از سازمانهای خبری به طور انحصاری و برخی دیگر به عنوان یك مجرای كمكی از وب ، برای تولید محتوای خود استفاده می‌كنند.

انجمن خبری آنلاین Online News Association در واقع‌،‌ سازمان شاخصی است كه روزنامه نگاران آنلاین را با بیشتر از ۸۰۰ عضو نمایندگی می‌كند. اینترنت از راههای مختلف؛ سازمان های خبری سنتی را به رقابت فرا می‌خواند.

روزنامه‌ها ممكن است نتوانند از آگهی‌های طبقه ‌بندی شده (نیازمندی ها) استفاده كنند. چرا كه آنها اغلب به جای توجه به عامل جغرافیا‌، با سود هدف‌گذاری شده‌اند.

این سازمان ها از مشاهده تیراژ واقعی و پایین كاربران اینترنت نگران می‌شوند. زیرا كسب درآمد و سود با آگهی های وب‌سایت های خبری‌،‌گاهی اوقات به آن اندازه كم است كه نمی‌تواند آن سایت را حمایت كند.

قبل از اینترنت، تكنولوژی و سایر عوامل‌، توجه مردم را به خود جلب می كردند و آنچه در رسانه ها منعكس می شد ،هر چند به صورت محدودتر ،‌مورد توجه بودند.

● كار خارج از مطبوعات سنتی

اینترنت در واقع با مشاركت‌دادن هرچه بیشتر مردمی كه به طور طبیعی روزنامه‌نگار نیستند ، به وجود آمده است. مانند آنها كه بلاگرها‌، وبلاگها یا بلاگها را می‌نویسند. روزنامه‌نگاران سنتی عموما به این موضوع توجه ندارند كه بلاگرها روزنامه‌نگار نیستند و باید با توجه به استانداردها و تمرین‌های حرفه‌ای كارشان را پیش ببرند.

از سال ۲۰۰۵، وبلاگ نویسی توجه زیادی را به خود جلب كرده و تاثیر زیادی در هدایت مسیر روزنامه‌نگاری داشته است. مانند بیان مشكلاتی كه به بخشی از برنامه تلویزیونی در مورد سرویس گارد ملی پرزیدنت بوش مربوط می شد.

سایر ابزار مهم روزنامه‌نگاری آنلاین‌، ایجاد تریبون آزاد و فضایی برای بحث و ارتباط در اینترنت و مخصوصا ارائه نسخه های اینترنتی از رسانه‌های رسمی است. این استفاده از اینترنت‌،درتمام دنیا فرصت بی‌نظیری برای ایجاد یك مكان ملاقات برای هردو طرف درگیر در بسیاری از برخودها شكل داده است.

عموما این مساله ، فرصت قابل توجهی برای پیدا كردن اخبار و راه حل های جایگزین ‌به وجود می‌آورد. اما به این ترتیب‌، اینترنت به میدان مبارزه‌ای برای ابراز مخالفت بی‌پایان احزاب تحت عنوان "مبارزات آنلاین " تبدیل می‌شود. بیشتر كاربران اینترنت موافق این نظر هستند كه منابع آنلاین عموما كمتر غرض آلودند و بیشتر از رسانه های رسمی، حاوی مطالب سودمند و مفیدند.

این ادعا اغلب به این عقیده برمی‌گردد كه روزنامه نگاران آنلاین به طور انحصاری داوطلبان و افراد آزادی هستند كه برای فعالیت‌هایشان هزینه‌ای نمی‌پردازند و بنابراین به اخلاق جمعی و گروهی خاص وابسته نیستند. اما اخیرا تعدادی از تریبون های آزاد اینترنت به دلیل وجود برخی تهدیدها كه بسیاری از كاربران آن را به عنوان شكلی از سانسور عقاید می‌دانند به مدرن و مجهزكردن خود پرداخته‌اند. مهمترین این تریبون ها بر منابع رسمی و گروهی مبتنی بر پیام هیئت مدیره بی بی‌سی متكی هستند.

برخی از روزنامه‌نگاران آنلاین علاقه‌مند هستند كه در درازمدت بتوانند جایگزینی برای جزیان اصلی رسانه ها ایجاد كنند. برخی تریبون های مستقل و میزهای بحث و بررسی به سطحی از محبوبیت قابل مقایسه با آ‍ژانس های خبری مانند روزنامه‌ها و ایستگاههای تلویزیون دست یافته‌اند.

● جریان های قانونی

مشكلی كه با روزنامه‌نگاری آنلاین در ایالت متحده (‌دربسیاری از ایالت ها‌) نمود می‌یابد این است افرادی كه تنها آثارشان را روی وب قرار می‌دهند از حقوق اولیه‌ای كه به یك گزارشگر مطبوعات سنتی یا رسانه‌های تلویزیونی تعلق می‌گیرد، برخوردار نیستند.

یكی از نتایج این مسئله ، آن است كه روزنامه‌نگاران آنلاین، برخلاف روزنامه، خیلی بیشتر برای آن چیزهایی كه مورد افترا قرارمی‌گیرند ، مسئول هستند.

اگرچه در كالیفرنیا ، حمایت از منابع بی‌نام برای هردو نوع روزنامه نگاری به رسمیت شناخته شده و قانونمند شده است. اما در كانادا، ابهام بیشتری در این مورد وجود دارد.

قانون افترا در كانادا، امكان طرح شكایت را حتی اگر اظهارات نادرستی در مورد واقعیات بیان نشده باشد فراهم می‌آورد. این مسئله حتی در مواردی كه موضوع به عامه مردم نیز مربوط باشد صدق می‌كند. در British Columbia كه اقامه دعوا در دادگاه ها علیه سایت‌های خبری آنلاین به طور گسترده دنبال می‌شود براساس نظر میشل گیست Michael geist –كه مقالات حقوقی می‌نویسد- چندین مورد حكم درباره جریان های مهم و كلیدی روزنامه‌نگاری آنلاین صادرشده است. از جمله، حزب سبز كانادا از یك سرمایه‌دار كانادایی به نام واین كروكس (Wayne crooks) - به دلیل طرح دادخواستی مبنی بر خسارت هایی كه یك سرویس خبری آنلاین با انتشار نامه‌های استعفای او از حزب برایش به وجود آورده بودند - حمایت كرد و به كاربران اجازه داد شكایت هایشان را از روزنامه نگاران آنلاین به طور خلاصه بیان كنند.

او دسترسی به همه منابع بی‌نام را كه در اطلاعات داخلی تایید شده‌اند درخواست كرده بود كه میشل گیست معتقد بود حداكثر پیش‌داوری را در روزنامه‌نگاری آنلاین نسبت به او داشته اند. طرح دعوی " كروكس در برابر سیاست های باز " توجه بی‌بی‌سی و روزنامه‌های مهم را به خود جلب كرد. شاید به این دلیل كه این عنوان‌، خیالی به نظر می‌رسید. "‌كروكس‌" همچنین به طرح مطلبی در سایت كه نام گروه كروكس برای متحدانش را داشت، اعتراض كرده بود.

برخی از متخصصین مثل مایك گادوین معتقدند كه قانون افترا به طور كلی با روزنامه‌نگاری آنلاین ناسازگار است و باید حق پاسخگویی نهایتا جایگزین آن شود. درغیر این صورت، تفسیر حوادث در مكان هایی كه افترا باعث ایجاد حقوق بسیاری برای شاكی می شود و یا به صلاحیت‌های دیگر تعلق می‌گیرد ، بیشتر به طور ناشناس است.

در نتیجه ، افراد حقوق و راه‌ حل ها را از دست می‌دهند به دلیل اینكه یك عده ثروتمند انگشت شمار كه از امكانات برخوردارند به دلایل واهی شكایت می‌كنند كه به آنها افترا زده شده است. "جنیفر جانوسكا" و سایر مفسرین قانونی، در حالی كه با محافظت از ناشرانی كه فقط میزبان روزنامه‌نگاران هستند، گاهی بر این موضوع تاكید دارند كه فن‌آوری های گمنام‌كننده فقط باعث ایجاد افترا نمی‌شود بلكه تخلفات خیالی نیز به وجود می آورد. بنا بر این اگر سایر حقوق از دست بروند ، باید از این تكنولوژی اجتناب كرد.

● جمع آوری خبر

اینترنت همچنین مواردی مانند جمع آوری كنندگان خوراك های خبری شخصیت‌گرا را پشنهاد و معرفی می‌كند كه در هنگام انتقال خبر از سایت‌های خبری مختلف به یك سایت هماهنگی لازم را ایجاد می‌كنند.

یكی از مشهورترین جمع‌آوری‌ كنندگان خبر ، گوگل خبری است. سایر جمع اوری كنندگان خبر شامل News feedmaker.com و Topix.net می شود.

اما برخی از مردم خبرهای كاملا شخصیت محور (دارای ارزش های خبری شخصیتی) را به عنوان خبرهای زیان‌آور می‌شناسند. برای مثال ، مقداری از ترس مردم در این زمینه به این برمی‌گردد كه آنها این نحوه برخورد ها را عامل محدود شدن دسترسی به خبرها می‌دانند